Renkleri simsiyahtan beyaza kadar değişen göz kamaştırıcı atlara binmiş altmış bozkır kahramanı, elde kırbaç, tek saf halinde, durmadan çalan borazancıların ve yaşlı başkanlarının ardından, büyük alanı bir baştan bir başa ağır ağır geçiyorlardı. Her birinin yüzü, ağaçtan oyulmuş ya da en kaba köseleden biçilmiş gibiydi. Güneş yanığı sarımsı bir ten, aman bilmeyen sert dudaklar, çıkık elmacık kemikleri, çekik yırtıcı kuş gözleri. Altmış Çopendoz tek saf halinde kral çadırının önüne geldiler. Afgan bozkırlarının bu en usta binicileri, atlarını durdurup eyerlerinin üzerinde doğruldular. Yöresinin en iyi Çopendozu sayıldığından Uraz’a takımın tam ortasında yer verilmişti. Sağında ve solunda, her birini dövüşürken salıverdikleri ter kokularına kadar tanıdığı insanlardan oluşmuş bir insan çiti uzanmasına, onlarla aynı giysiyi ve başlığı giymiş olmasına ve atının üzerinde aynı biçimde taş kesilmişcesine durmasına karşın, Uraz kendini onların dışında ve üstünde, sanki bir başka kanla beslenmiş gibi hissediyordu. Kazanana kralın kendi eliyle vereceği ve bir yıl süresince onun ilinde kalacak olan sancak, Kralın yanı başında, parmaklığa dayalı olarak duruyordu. “O benim olacak” dedi Uraz içinden
Bu yazı toplamda 23, bugün ise 0 kez görüntülenmiş
